Eerder schreef Berlijn-Blog.nl een artikel over Christiane F. In grote lijnen ging dat artikel niet over de indringende film, maar meer over hoe het haar in de loop der jaren is vergaan. Een vraag die bleef spoken: Hoe ligt Bahnhof Zoo er tegenwoordig bij?

Bahnhof Zoo: Toen

Waar je Christiane zegt, daar benoem je ook Duitslands bekendste station: Zoologischer Garten, in de volksmond beter bekend als ‘Bahnhof Zoo’ of ‘Am Zoo’. Het boek (€13,95 bij Bol.com), over de 13-jarige stadsjunkie en haar vrienden, behoeft eigenlijk geen introductie. Een boek dat bij miljoenen lezers een diepe indruk heeft achtergelaten. Later werd de beklemmende sfeer uit het boek nog eens versterkt door de treffende rolprent van Uli Edel. De loodzware filmscore van David Bowie sluit naadloos aan op deze coming-of-age klassieker. Bahnhof Zoo was in de jaren ’70 en ’80 dan ook de bekendste ‘hang out’ voor ‘verstoten’ jongeren. Gedurende de opmars van heroïne boden verdwaalde jongeren zichzelf aan als prostituee aan de achterzijde van het station.

Terwijl Oost-Berlijners vochten voor hun vrijheid, had West-Berlijn met hele andere problemen te maken. In het westen hadden ze de vrijheid om te gaan en staan, maar in tegenstelling tot de dictatoriale Oost-Duitse werkstaat, was de werkeloosheid er relatief hoog. Dit vertaalde zich in een gebroken stad an sich. Enerzijds bestond West-Berlijn uit hoogopgeleide en overwegend rijke burgers. Anderzijds was het er overleven in een grauwe, getekende stad. Christiane F. maakte deel uit van dat laatste. Een treurige positie, maar wel één die haar niet alleen wereldberoemd maakte, maar er ook nog eens voor zorgde dat men wereldwijd een indruk kreeg van de schaduwzijde van West-Berlijn. Niet voor niets staat het boek nog altijd in de top van best verkochte Duitse boeken aller tijden.

Het Mercedes Gebouw: Icoon uit het boek en de film 'Christiane F.'

Achterzijde Bahnhof Zoo: Nog steeds berucht

Bahnhof Zoo: Nu

Bahnhof Zoo ligt er anno 2011 nog altijd treurig bij. Niet in de laatste plaats omdat het station in al die jaren nauwelijks is veranderd. Hoewel heroïne allang niet meer de meest gebruikte drug is, wordt dit middel in Duitsland nog frequent gebruikt onder verslaafden. Een gedeelte gebruikt ook wel amfetamine of andere middelen, maar wat betreft heroïne is Duitsland een beetje blijven hangen in de jaren ’70 en ’80. Dat moet ook regisseur Sebastian Heidinger zijn opgevallen. In 2007 bezocht hij het station om daar zijn documentaire ‘Drifter – Die Neuen Kinder Vom Bahnhof Zoo’ te filmen. In deze schokkende portret volgt Heidinger de jonge Angel, Daniel en Aileen. Deze jongeren, die deel uitmaken van een veel grotere groep, prostitueren zichzelf aan de achterzijde van Bahnhof Zoo. Op deze manier hosselen ze geld bijeen voor eten en drugs. Slapen doen ze in speciale zorginstellingen voor jonge junks of bij betalende vrijers. Hun toekomst blijft even schimmig als hun wereld van alledag in portieken en steegjes. Met zaakjes waarbij het lichaam weinig waarde heeft, maar vriendschap des te meer, proberen de jongeren te overleven in de grauwe onderwereld van Berlijn.

Het is niet alleen deze film die een toevallig inkijkje geeft in een zeldzaam groepje verloren jongeren. Wie langs Bahnhof Zoo wandelt zal nog genoeg van deze jongeren tegenkomen. Hoeveel het er exact zijn is zelfs bij de gemeente en overheid niet bekend, maar dat het rondom Bahnhof Zoo nog steeds spookt is een feit. Berlijn is een stad die voortdurend in beweging is. Desondanks is er meer dan twintig jaar na dato nog bitter weinig veranderd rondom Bahnhof Zoo.

Washok voor junkies met Christiane F. posters: Washok ook te zien in docu 'Drifter'

Bahnhof Zoo: Nog steeds troosteloos

Dit artikel is ingestuurd door Kenneth Steffers, freelance journalist. Heb je ook een interessant artikel? Neem dan contact op met mij.