“€ 1,50 voor elke zwartrijder” zo kopte de Berliner Zeitung gisteren. € 1,50 is namelijk de maximale vergoeding die kaartcontroleurs kunnen verdienen per gepakte zwartrijder. Dagelijks gaan er rond de 110 controleurs op pad om mensen zonder kaartje te kunnen vangen. Het is aan te raden een kaartje te kopen anders mag je € 40 betalen. Alle controleurs in het openbaar vervoer van Berlijn zijn in burger, dat wil zeggen dat ze geen speciale uniformen aanhebben maar gewoon in hun eigen kloffie de metro’s binnen stormen. Hun ware identiteit komt boven wanneer de deuren van de metro’s sluiten, ze staan op een een hels “Fahrscheinen bitte” schalt door de trein. De kaartjes moeten snel gecontroleerd worden want vaak zit er niet meer dan 1 minuut tijd tussen 2 verschillende stations.

De reden van die fanatiekheid onder de controleurs zal de commissie wel zijn die ze ontvangen wanneer ze goed hun best hebben gedaan. Bij een normale prestatie is het uurloon wel € 6,54 (nee als je rijk wilt worden meot je niet in Berlijn gaan wonen), maar het tikt pas echt aan wanneer je meer dan 12 mensen op een dag pakt. Elke volgende zwartrijder brengt dan € 0,50 vangpremie in het laatje, vanaf de 19de zwartrijder krijgen de controleurs een kopgeld van € 1,50. De commissie geldt echter alleen binnen 1 werkdag van 8 uur.

Hoewel de prijzen voor het openbaar vervoer in Berlijn echt niet hoog zijn stijgt het aantal mensen dat zwart rijdt aanzienlijk. 3,45% van de Berlijners rijdt zwart (over 2008), in 2007 was dit nog 2,83%. De reden zal zijn dat de pakkans niet groot genoeg is, voor kleine stukjes op rustige lijnen zul je weinig controleurs tegen komen. In het centrum van de stad loop je echter groter risico, ik werd toch wel meer dan 2 keer per maand gecontroleerd en dan is een maandkaart van € 52 voor studenten toch net iets goedkoper dan 2 boetes van € 40.