Obwohl nämlich das Grundstück im Westen lag, gehörte das Territorium noch zum Staatsgebiet der DDR. Um an der Mauer zu sparen, hatte man kurzerhand ihren Verlauf begradigt, und so lag ein Stück DDR jenseits der Mauer im Westteil.

Na die Wende

Dat zowel Wessies en Ossies hem met rust lieten had als gevolg dat dat Osman jarenlang zijn plantage op deze merkwaardige plek heeft kunnen behouden. Na de val van de muur in 1989 heeft de beste man zijn plantage nog wat uitgebreid richting het oosten, en niemand die er iets van zei. Natuurlijk is er na de val van de Berlijnse Muur wat commotie geweest rondom het Baumhaus, want dat Osman daar gratis woont op een gekraakt stukje landgoed brengt natuurlijk geen inkomsten voor de stad binnen. Het is de gemeente niet gelukt Osman eruit te krijgen, hij vond het wel prima zo en hij hoort inmiddels helemaal bij de wijk. Er schijnt ook een regel te zijn dat wanneer je ergens heel lang woont, het heel lastig is om mensen eruit te krijgen. Een van de redenen waarom de krakersgemeenschap zo groot zou zijn in Berlijn.

Het huis

Het bijzondere aan het huis is dat er een boom dwars door de woning groeit, het verschijnsel waar dit huis zijn naam aan te danken heeft. Rondom de boom heeft Osman zijn huis gebouwd waar hij naar verluid nog steeds samen met zijn zoon woont. Het is wel enigszins basic hoe er wordt gewoond, het Baumhaus heeft namelijk geen aansluiting op het water- en stroomnet van de stad. Inmiddels is Osman niet meer weg te denken uit Kreuzbergs´ SO36 en zal het Baumhaus nog wel even bestaan. Ondertussen besteden veel verschillende rondleidingen en stadsgidsen aandacht aan dit bijzondere “huis”.

Keest Westerkamp heeft onlangs een kleine reportage gemaakt over dit fenomeen wat je hier kunt bekijken:

Baumhaus an der Mauer

Adres: Bethaniendamm, direct achter de Mariannenplatz
OV: S-bhf Ostbahnhof

Größere Kartenansicht

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Das Baumhaus an der Mauer

Rettet das Ampelmännchen

Weg uit het straatbeeld..

Na de val van de Berlijnse Muur was het ook gelijk over met veel producten uit de DDR. Coca Cola, andere Amerikaanse merken, en het suffere West-Duitse verkeerslichtmannetje vierden zege. Het Ampelmännchen dreigde uit het Berlijnse straatbeeld te verdwijnen… Totdat in 1996 de actiegroep “Rettet das Ampelmännchen” werd opgericht. Zij maakten zich er hard voor dat het Ampelmännchen zoals zij hem uit Oost-Berlijn kenden niet zou verdwijnen.

Terug in het straatbeeld!

T-shirts, stickers en gemobiliseerde volksstammen werden uit de kast getrokken om aandacht te vragen voor de terugkomst van het verkeerslichtmannetje in het (Oost-)Berlijnse straatbeeld. Volgens de vele fans is het oostmannetje veel vriendelijker dan zijn westerse concurrent en staat het voor de kneuterige gezelligheid uit de DDR. Langzaam maar zeker won het Ostalgische mannetje weer aan populariteit. Zo sterk zelfs, dat het Oost-Duitse Ampelmannetje nu zelfs rondom de Kurfürstendamm te zien is. Er kan met zekerheid gesteld worden dat de reddingsactie succes heeft gehad, het Ampelmannetje is als kurkentrekker, balpen, gum, vaas, magneet of kofferlabel op menig toeristenzolder terug te vinden. Tegenwoordig is het Ampelmannetje één van de weinige Oost-Duitse overblijfselen die ook in westelijke delen van de stad terug te vinden is, het was dan ook een West-Duitser die de succesvolle merchandising rondom het Ampelmannetje groot heeft gemaakt. Er zijn zelfs meerdere winkels in Berlijn te vinden die enkel souvenirs van het Ampelmännchen verkopen.

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Das Ampelmännchen; toppunt van Ostalgie?

In de voormalige school bevinden zich tegenwoordig woningen en in de sporthal kan naar hartelust gegeten en gedronken worden. Het onbeperkte ontbijt/brunchbuffet is gigantisch en van geweldige kwaliteit, voor €10 p.p kun je je hier tussen 10:00 en 15:00 rond eten aan verse broodjes, warme gerechten, Spaanse hapjes, salade caprese en taartjes. De koffie vond ik hier zo lekker dat ik drie latte macchiato’s in a row heb gedronken. Naast brunch biedt die Turnhalle ook diner aan (Duits/Franse keuken) en kun je hier op zondag Tatort kijken. Die Turnhalle bevindt zich op loopafstand van S-bhf Otkreuz en toeristen zie je eigenlijk bijna niet. Minpuntje: apenkooien is het niet meer bij en het bedienend personeel is niet echt snel en ook iewat onvriendelijk maar dat past wel bij de Oost-Duitse sfeer die het pand heeft.

Dit restaurant is in ieder geval alleen al om zijn geweldige locatie een bezoek waard.

Wist je dat veel horecagelegenheden in Berlijn een geweldig brunchbuffet aanbieden op zondag? Hier lees je meer over brunchen in Berlijn (lijst wordt nog aangevuld).

Die Turnhalle
Holteistraße 6 – 9
10245 Berlin-Friedrichshain
www.dieturnhalle.de
OV: S-bhf Ostkreuz

Größere Kartenansicht

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Die Turnhalle; eten in een sporthal uit de DDR

Toen: bunker, bananenbunker, club

De bunker is oorspronkelijk gebouwd voor de bescherming van de burgers in de tweede wereldoorlog, ongeveer 1200 Berlijnse burgers moesten bescherming kunnen vinden in deze bunker. Al snel werd de bunker in 1945 door de Russen overgenomen en gebruikt als gevangenis. In DDR-tijden diende de bunker een tijd lang als opslag- en distributieplaats voor tropische vruchten uit het bevriende communistische Cuba (nu weet je ook waar de bijnaam “bananenbunker” vandaan komt). In zijn verdere loopbaan is de bunker onder meer een exclusieve club met zeven dark rooms geweest, een carriereswitch voor de bunker die wellicht herkenbaar is. Veel gebouwen uit de WO2 en DDR-tijden zijn later namelijk gebruikt als clubruimte (denk bijvoorbeeld Tresor, RAW Gelände)

Nu: tentoonstelling moderne kunst

Van bunker naar museum

Nadat de ruimte voor veel verschillende doeleinden is gebruikt heeft de bunker nu een einddoel gekregen. Verzamelaar en reclameman Christian Boros – afkomstig uit Polen, rijk geworden in het Duitse Wuppertal – kocht de kolossale bunker in de Reinhardtstrasse vijf jaar geleden, en liet hem geschikt maken voor zijn inmiddels vijfhonderd werken omvattende verzameling hedendaagse kunst. Dat “geschikt laten maken” was nog een behoorlijke opgave en deze opdracht is uitgevoerd door het Berlijnse bureau Realarchitektur. Met een diamantboor werden muren en plafonds uitgebroken, de 120 ruimtes moesten worden teruggebracht naar 80 ruimtes. Bovenop de bunker liet de eigenaar vervolgens een penthouse bouwen, inclusief daktuin en zwembad. Meer over het project op www.realarchitektur.de

Collectie

Christian Boros begon in 1990 kunst te verzamelen en was destijds een jonge hond in de Duitse verzamelaarscène. Intussen telt zijn verzameling zo’n 500 werken en menig kunstenaar in Berlijn spitst de oren als hij de naam Boros hoort. Boros kocht veel werk van kunstenaars die intussen internationaal bekendheid genieten, zoals Tomma Abts, Olafur Eliasson en Wolfgang Tillmans.

Bezoeken

Sinds 2008 is de collectie van Boros semi-openbaar. Het “Privatmuseum” is namelijk alleen te bezichtigen als er een reservering is gemaakt voor een tour (in het Engels of Duits) via de website. De tours vinden in principe elke vrijdag, zaterdag en zondag plaats (kijk voor actuele openingstijden op de website) en kosten €10. Het bezoeken van de bunker is een bijzondere gewaarwording omdat er heel mooi gebruik is gemaakt van de enorme ruimtes, iets waar je hart als kunst- en artliefhebber sneller van gaat kloppen. De contrasten tussen de sporen van de oude bunker en de moderne kunst geeft de ruimte een bijzondere sfeer. Alleen dit is al het bezoeken waard, of je nou wel of niet van de tentoongestelde moderne kunst houdt.

Wonen in een loft boven de Boros Galerie

De eigenaar van Boros woont zelf in een zeer exclusieve loft boven de bunker. Dit penthouse is het enige deel waar de bunker uitzicht heeft en waar licht binnenkomt. Het is ook het deel waar de bezoeker niet mag komen, onderstaande video geeft wellicht toch een goed beeld van hoe het moet zijn om boven deze kollosale bunker te wonen.

Sammlung Boros – Boros Bunker – Boros Collection
Reinhardtstraße 20,
10117 Berlin, Deutschland
+49 30/27594065
Bezoek: alleen vr, za en zo na online reservering
Prijs: €10 voor een rondleiding
www.sammlung-boros.de

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Boros bunker; history meets art

Samenvatting

De 17-jarige tweeling Doreen en Isabel komen een jaar voordat de Berlijnse Muur valt vanuit de DDR voor een sportprogramma naar het socialistische buitenland. Ze zijn namelijk aan het trainen om als roeisters naar Berlijn te verhuizen. Tijdens hun werkvakantie aan het Balatonmeer leren ze een stel jongens kennen uit Hamburg, West-Duisters. Een relatie die niet zomaar wordt geaccepteerd en die de zusjesrelatie op het spel zet.

Review

De film kijkt lekker weg en is ondanks het “zware thema” luchtig gebracht. Zelf hou ik vooral van films die niet te lang duren, maar deze film had van mij best langer mogen duren. Het film heeft een open einde en natuurlijk was ik benieuwd of de liefde stand had gehouden.

Producent Susann Schimk heeft het verhaal daadwerkelijk zo beleefd en heeft het samen met regisseur Robert Thalheim uitgewerkt tot een goede film. Het is een luchtig verhaal waarin terloops wat feitjes over de Duitse scheiding naar voren komen. De dwang om te presteren op sportgebied, het verschil in bezittingen en kledingstijl en de uitdaging om als Oost-Duitse te vluchten zijn daar voorbeelden van. Verwacht verder geen blik in het leven van de DDR, want dat komt verder niet echt naar voren. Het eindresultaat is dus een luchtige, romantische film met een vleugje historie en cultuur. Ik zeg zien!

De film draait momenteel in de Duitse bioscopen, of en wanneer de film ook in Nederland wordt vertoond weet ik niet.

Trailer

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Westwind; liefde aan het Balaton tussen Oost en West

Ontstaan van de enclave

Al voor 1961, het jaar waarin de Berlijnse Muur is gebouwd, was Klein Glienicke afgesloten van de rest van de stad. Met prikkeldraad langs de grens en streng bewaakte controleposten maakten het voor de inwoners al onmogelijk om Klein Glienicke te verlaten. In 1965 was het dan eindelijk zo ver, Klein Glienicke werd letterlijk “eingemauert” en een vier meter hoge muur heeft het uitzicht definitief veranderd. Een echte enclave (een gebied dat geheel wordt omsloten door grondgebied van één andere partij) was Klein Glienicke niet, omdat de Grienitszee in het zuiden in zijn geheel tot de DDR behoorde. Toch voelde het voor de inwoners zeker wel als een enclave, ze konden geen kant op. Nergens was de muur zo confronterend als hier, de muur liep dwars door de tuinen “Preußische Arkadien”, vandaag de dag deel van de UNESCO werelderfgoedlijst. Vanuit de huizen van vele inwoners was de muur te zien, welke onder geen beding op de foto mocht worden genomen. De grens bij Klein Glienicke werd in de opvolgende jaren steeds strenger bewaakt omdat het als “Sondersicherheitszone” bekend stond.

Klein Glienicke omringd door de Berlijnse Muur.

Het smalste stukje DDR, slechts 15 meter breed.

Leven in de enclave

Hoe moeilijk het ook was om te wonen op een plek met eeuwig zicht op de muur en een beperkte mate van vrijheid, geleefd werd er wel in Klein Glienicke. Sommige inwoners van Klein Glienicke hebben hun tijd zelfs als gemoedelijk en gezellig bestempeld. In een dorp met 500 inwoners kent iedereen elkaar tenslotte, kinderen groeien samen op en spelen met elkaar. Maar ieder van hen kon een “Republiksflüchtige” zijn, iemand die eigenlijk liever naar West-Duitsland verkast. Daarom hielt de DDR de inwoners van Klein Glienicke streng in de gaten, huizen werden bespied en gesprekken afgeluisterd. Natuurlijk waren er veel inwoners die wilden vluchten, de meest bijzondere vluchtroute was een tunnel die vanuit een huis in Klein Glienicke richting de Berlijnse Muur liep en er in West-Berlijn weer uit kwam. Helaas hebben zes inwoners van Klein-Glienicke hun leven moeten geven tijdens de strijd voor de vrijheid.

Tentoonstelling “Hinter der Mauer”

Jens Arndt is de persoon achter de tentoonstelling Hinter der Mauer die momenteel te zien is in Klein Glienicke. Deze man is in 1999 met zijn vrouw in Klein Glienicke komen wonen en heeft sindsdien verhalen, foto’s en herinneringen van bewoners uit Klein Glienicke verzameld. In de tentoonstelling zijn veel foto’s te zien en verhalen te lezen over het alledaagse leven. De tentoonstelling is te zien in het Schloss Glienicke.

Openingstijden: tot 3 oktober 2011, 10:00-18:00 (behalve maandag).
Entree: 8€ (of met korting 5€)

Tentoonstelling "Hinter der Mauer".

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Klein Glienicke – Hinter der Mauer

Bunkerfuncties

In ernstige noodsituaties, denk aan mogelijke nucleaire bommen, kan het metrostation hermetisch worden afgesloten met betonnen deuren, die verstopt zijn in de wanden van de metrotunnel. Daarmee is het niet meer mogelijk om het station te betreden, enkel via de ingang die bestuurd kon worden door een poortwachter. De betonnen deuren moesten ervoor zorgen dat zelfs metrovoertuigen de tunnel niet meer konden betreden. Het perron van het station kon gebruikt worden als slaapruimte.

De schuilkelder maakte het mogelijk om je te verstoppen voor straling, drukgolven en gifgas. De ruimte biedt plaats aan 3.339 personen en beschikt over voorzieningen voor onafhankelijke stroom-, water- en luchttoevoer. In deze bunker konden ruim 3.000 personen twee weken lang volledig zelfvoorzienend zijn, en ja het klopt dat dit aantal minder dan 1% van de Berlijnse bevolking is. Met deze capaciteit is de bunker in de Pankstraße de grootste bunker van Berlijn welke nog steeds is uitgerust met origineel materiaal en welke nog steeds functioneert. Voor toegang tot de bunker was wel een regel van belang; wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Je kunt je namelijk voorstellen dat de bunkers nooit voldoende schuilplaats konden bieden aan alle inwoners van Berlijn. Gelukkig is het nooit zo ver gekomen en hopelijk zal het ook nooit zo ver komen. De betonnen deuren zijn voor het laatst getest in 2004 en zullen waarschijnlijk niet weer worden getest. De kennis over de bunkers wordt minder en het risico dat er iets aan de metrotunnels stuk gaat is te groot. Mocht het dus ooit nog zover komen dat de bunkers nodig zijn, dan zal dit gaan op hoop van zegen.

Bunker bezoeken

Als reiziger zullen je wel wat dingen opvallen aan het station Pankstraße, maar alleen as je goed oplet. Je kunt namelijk in de metrotunnels nog de ventilatiefilters terugvinden, en bij de ingang van het station de schuifdeuren waarmee de bunker kon worden afgesloten van de buitenwereld. Als je meer van de bunkers wilt bekijken dan kun je Tour 3 boeken bij Berliner Unterwelten (90 min, €10, aanrader!). Zij kunnen ook de sanitaire voorzieningen, slaapruimtes en incheckprocedures laten zien. Met het geld dat ze ophalen kunnen ze ervoor zorgen dat de geschiedenis van ondergronds Berlijn in tact blijft. De Duitse overheid heeft veel andere bunkers al laten dichtgooien omdat het onderhoud ervan te grote financiële kopzorgen met zich meebrengt.

Als je oplet kun je hier de donkerbruine schuifdeuren zien.

Luchtfilters in de metrotunnels.

De ingang naar de bunker.

Grotere kaart weergeven

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Metrostation Pankstraße als bunker

Met een geschiedenis…

Het theehuisje was het theaterrestaurant van het paleis en draagt een stukje DDR geschiedenis met zich mee. De naam Tadschikische Teestube verwijst namelijk naar Tadzjikistan, een deelrepubliek van de voormalige Sovjet Unie. Zij waren in de jaren ’70 present met een stand op een beurs in Leipzig met het interieur van het huidige theehuisje, dit hebben zij toentertijd aan de DDR – preciezer gezegd aan Erich Honecker – geschonken (1976). Het theehuisje werd toen opgebouwd in het Palais am Festngsgraben, waar toentertijd het Haus der Deutsch-Sowjetischen Freundschaft gevestigd was. Nog altijd, na die Wende, schenken ze in dit theehuisje veel verschillende soorten internationale thee. Zo kun je bijvoorbeeld een Russian Tea Ceremony nemen, dit is een kan extreem zwarte thee welke aangelengd kan worden met heet water. Om de extreem heftige zwarte thee te neutraliseren worden er een shot wodka en verschillende zoetigheden bij geserveerd, een bijzondere ervaring.

“Tee trinken heißt die Welt vergessen”

Tadschikische Teestube.

Adres: Palais Am Festungsgraben 1, 10117 Berlin (Mitte).
Openingstijden: maandag-vrijdag 17:00 tot 24:00. Zaterdag-zondag 15:00 tot 24:00.
Ov: op loopafstand vanaf station Friedrichstraße en ook bus 100 stopt voor de deur.

Grotere kaart weergeven

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Tadschikische Teestube; Oosters genieten van thee

Zodra je aan komt lopen straalt de gezelligheid je tegemoet, de wanden zitten netjes in de geel/oranje/groene verf en voor de ingang van het hostel bevindt zich een kleine strandbar met een volleybalveld. Van buitenaf weinig dus nog weinig retro, maar de inrichting is dat zeker wel en dat geeft deze accommodatie net een extra beetje flair. De reden dat ik dit hostel uitkoos is omdat deze vaak als goedkoopste optie naar boven komt, dus reizigers met een beperkt budget kunnen dit hotel in Berlijn op hun lijstje zetten!

Kamers v.a. €20 p.p. bij Booking.com.

Ostel Berlijn

Locatie

De locatie is één van de grote pluspunten van dit hotel/hostel, ik heb er werkelijk niets op aan te merken. Het hostel bevindt zich direct aan de achterzijde van Ostbahnhof. Aan deze kant bevindt zich ook de geliefde Antikmarkt am Ostbahnhof die elke zondag plaatsvindt, en doordeweeks is hier een gewone markt. Ook zit er direct bij de ingang een Penny supermarkt waar je lekker vers fruit kunt halen, en een bakker ernaast voor verse broodjes (de zandkoekjes zijn hemels!).

Met Ostbahnhof voor de deur heb je een directe verbinding met de S-Bahn en de trein naar Nederland of de trein naar luchthaven Schönefeld. Voor de deur van het Ostel stopt een buslijn (#240) die verder Friedrichshain in rijdt, deze stopt bijvoorbeeld in de gezellige Simon Dachstraße (hier vind je leuke barretjes en restaurantjes) maar ook bij de Boxhagener Platz (hier vindt je iedere zondag een Trödelmarkt).

En natuurlijk niet te vergeten, technowalhalla Berghain zit letterlijk om de hoek.

East Side Gallery (overblijfsel Berlijnse muur) kun je lopend af.

Zandkoekje van de bakker om de hoek.

Faciliteiten

Over de faciliteiten kan ik iets beknopter zijn, die zijn er bijna niet. Het Ostel heeft wel een tuin met zitgelegenheid, een minuscule maar best knusse strandbar. De strandbar is niet echt groot, dus voor het echte werk zou ik liever naar het Oststrand gaan welke ook om de hoek zit. De strandbar van het Ostel is vooral in de zomer populair, dan worden er elke zaterdag barbecues worden gehouden. Je kunt er ook strandvolleyballen, fietsen huren en tafeltennissen.

Gratis draadloos internet is in sommige gedeeltes van het Ostel te vinden, zoals in de lobby en bij de receptie. Op de kamer hadden wij helaas geen wifi-signaal. Ik vind het altijd een beetje jammer als een hotel alleen in de lobby internet heeft, je wilt juist op je kamer toch even snel wat checken op je telefoon of laptop? Dat vond ik dus wel een minpunt.

De mini strandbar en het volleybalveld.

De kamers

De kamers zijn simpel, schoon, niet al te groot, eenvoudig en best prima. Wij sliepen op een tweepersoonskamer, maar de kamerdeur kon niet op slot, dat vond ik wel een groot nadeel. Er zaten vier kamers op dezelfde gang, en deze gang kon wel worden afgesloten. Maar (dierbare) spullen laat ik toch nooit graag onbeheerd achter, daarom heb ik mijn waardevolle spullen steeds bij de receptie achter gelaten en dat ging opzich prima. De kamers zijn wel een beetje gehorig dus als er luidruchtige mensen op je gang zitten heb je daar wel last van. Wij hadden ook een stapelbed op de kamer, dus als stelletje zijnde zou ik wel even expliciet om een kamer met een tweepersoonsbed vragen, deze hebben ze namelijk ook.

Badkamer (in ons geval zelfs twee badkamers!) zat op de gang en was voorzien van toilet, bad, douche en wastafel. Grote badkamers dus dat was erg fijn! Overigens heeft het Ostel ook kamers met een privé badkamer en toilet, dit is alleen iets duurder natuurlijk.

Echt een DDR-design hotel wil ik het niet noemen, in reclames komen veel mooi ingerichte kamers voorbij maar onze slaapkamer beperkte zich tot een leuk behangetje en wat oude tekeningen. Ook leuk, maar minder heftig dan ik had verwacht.

Eindoordeel

Al met al vond ik dit een prima hostel, ik zou het een voldoende geven. Niet denken dat je hier enorm cultuur zult snuiven, want de DDR beleving beperkt zich vooral tot het design. Toch moet ik zeggen dat deze retro-behangetjes wel een leuke sfeer geven aan het hostel. Ik zou hier niet nog een keer overnachten, maar dat is meer omdat ik graag steeds iets nieuws uitprobeer en ik dit typisch een hostel vind voor “leuk voor een keer”.

Pluspunten:

• De prijs! Een kamer heb je al vanaf € 20 p.p. Dit is best goedkoop voor een privé kamer.
• De locatie is echt top. Als je met de trein naar Berlijn komt kun je uitstappen bij Ostbahnhof en lopend naar je hotel. Vanaf Schönefeld met de trein binnen 18 minuten op Ostbahnhof. Verder zitten Berghain, de East Side Gallery en de gezellige Simon Dachstraße dichtbij.
• De aankleding is leuk.

Minpunten:

• Onze kamerdeur kon niet op slot, alleen de deur op de gang.
• De kamers zijn een beetje gehorig want de wanden zijn dun maar de deuren zwaar.

Kamers v.a. €20 p.p. bij Booking.com.

Grotere kaart weergeven

Dit was een bericht van Berlijn Blog

Ostel Berlijn – Slapen in DDR stijl (*)

De grensstrook achter S-Bhf Wollankstrasse in Pankow

De Berliner Mauerweg wordt aangegeven door speciale bordjes. Het is echter geen goed plan om op die bordjes blind te varen want met name buiten de stad en in de natuurgebieden zijn de bordjes schaars, ontbreken in het geheel, wijzen de verkeerde kant op of zijn onvindbaar. Een goede gedetailleerde kaart van de grenslijn is derhalve een aanrader. Als ervaren Muurfietser kan ik het boekje Berliner Mauer-Radweg van Michael Cramer aanbevelen wat vanwege het langwerpige formaat prima in de binnenzak past! Verder wil ik deze website onder de aandacht brengen en dan met name de zeer gedetailleerde kaart, een van de beste die er over het verloop van de grens bestaat, al mag deze website er ook zijn! Verwacht niet overal op de route een keurig geplaveid fietspad; de Mauerweg is een bonte verzameling betonplaten, bospaden, klinkerwegen, vals plat, niersteenvergruizende kasseien en als het tegenzit blubber, maar ook lange saaie stukken strak asfalt, langs de A113 bijvoorbeeld, waar je niets anders rest dan de fiets in de hoogste versnelling zetten en zes kilometer lang dom doortrappen… Vanwege de toestand van de Mauerweg is derhalve een stevige fiets dan ook wel aan te raden. Begin er niet aan op een omafiets maar neem bij voorkeur een mountainbike! Zelf neem ik altijd een rugtas met een setje bandenplakspullen, een kettingpons, een klein fietspompje en inbussleutels mee. Met die inbussen heb ik al eens een collegafietser wiens stuur was losgetrild weer op weg geholpen! Eenmaal onderweg zijn er voor de oplettende waarnemer nog heel wat overblijfselen uit de tijd van de tweedeling te zien. Fundamenten van grenstorens, stukken hek of beton van de Hinterlandmauer die nu als tuinhek dienst doen, keerlussen voor verkeer wat vanwege De Muur niet verder kon en rechtsomkeerd moest maken, heringerichte grensovergangen en de op vele plaatsen nog immer aanwezig brede geul die ooit de Todesstreifen was. Die overblijfselen, tezamen met enige oplettendheid zorgen ervoor dat je vrij snel in de gaten hebt als je ergens verkeerd bent gereden en van de grenslijn afdwaald. Wil je de Mauerweg in meerdere dagen befietsen, plan dan je begin en eindpunt zodat je kan beginnen of afhaken in de buurt van een S-Bahnstation. Wel zo handig want er zijn stukken tussen waar je vér van het openbaar vervoer verwijderd bent!

Ik heb de Mauerweg al twee keer befietst. De eerste keer was in 2008 en toen deed ik er vier dagen over. Gewoon omdat ik de tijd had, alles wilde zien, de route moest uitpuzzelen en ‘n paar keer fout ben gereden. De foto’s van die tocht zijn hier te zien. In 2010 deed ik er iets langer dan twee dagen over en fietste ik, in tegenstelling tot 2008 tegen de klok in, waardoor ik merkwaardig genoeg het gevoel had een totaal andere route te fietsen: hier de foto’s…

Tijdens m’n laatste tocht in 2010 kwam ik ‘s ochtends bij de oude grensovergang aan de Sonnenallee een collega Muurfietser tegen die op een kaart stond te turen en mij vroeg of ik soms ook een Muurfietser was. (Muurfietsers hebben blijkbaar een onderlinge band van “wij begrijpen elkaar”) We stonden even te babbelen en hij vertelde dat hij de route in één dag wilde fietsen waarna hij weer snel op z’n draadezel sprong en verder ging. We fietsten beiden in tegengestelde richting en laat in de middag, net nadat ik het meest noorderlijkste punt van de Mauerweg in Frohnau was gepasseerd, hoorde ik “héééééééé” en sjeesde diezelfde man me met opgeheven hand voorbij. Hij kwam net de helling af die ik met ‘t zuur in de benen aan ‘t beklimmen was. De kaart van Berlijn visualiseerde zich voor m’n geestesoog en ik zag dat hij sinds die ochtend echt een enórm stuk had afgelegd en gezien het tijdstip dat ik hem bij de Sonnenallee tegenkwam, ging ik ervan uit dat hij de Brandenburger Tor als start en finish had gekozen. Dat gaat hij redden, dacht ik, die is over dik twee uur klaar met z’n tocht! Chapeau!

En sinsdien spookt het door mijn hoofd: de Mauerweg in één dag… Zal ik óók…?

Dit was een bericht van Berlijn Blog

De Berliner Mauerweg